Kıyamet Melekleri

din mitoloji büyü film müzik kedi hikaye

Yorgun argın bir melek düştü rüyalarımdan…

Kanatları kırık, ruhu çarpık…

Son melek de düştü rüyamdan…

Ve tanrı beni terk ederken…

Son melek baktı bana…

Gri gözleri anlamsız…

İsli kanatları küçücük…

Taşıyamadı karanlığı…

Savuramadı umutsuzluğu…

Koruyamadı kendini…

Yaralı bir melek düştü rüyalarımdan…

Bir daha dönmemecesine…

Beni terk edip giderken…

Gri gözleri boş… Ruhu kasvetli…

Fırtınalara göğüs geremeyecek kadar küçük…

Kanlı elleri kalbinden daha küçük…

Benliğimi terk edip kalbime lanet okurken küçük melek…

Vicdanını kaybetti…

Ve tanrı döndü sırtını unuttu bizi…

Küçük melek… Benliğini sorgulayamayacak kadar yorgun…

Düşlerimdeki acılar çok geldi ona…

Işığa hasret… Benliğimden nefret ederek gitti…

Ruhumun derinlerde bir kara delik…

Onu da içine çekmeye çalıştı…

İslenmiş kanatları küçücük… Meydan okuyamadı…

Yenilgisini kabullendi…

Bana yenilen bir melek… Benim karanlığıma…

Bu kadar mı büyüktü karanlığım?

Bu kadar dipsiz sınırlarım…

Gri gözlerle baktı melek “bütün sevgimi, ışığımı çaldın… Ama yetmedi… Ne kadar koyu bak…”

Yorgun argın melek terk etti ruhumu…

Küçücük elleri yaralı…

Arkasından baktım uzun uzun…

Sonra yoruldum…

Karanlık bir rüyaya uyudum…